کدام شاه؟ در انتقاد و اعتراض به درخواست یک نماینده برای جدایی یک شهر به منظور استان شدن با توسّل به کلمه xadی «شاه» جعفر سیّد مدعی! ، ای گمشده در کوچهxad ی ما و منی از چه پیراهن دریده سوی کوی و برزنی؟ پهلوانی؟ مطربی؟ شمری؟ چه هستی باز گو؟ تاج داری؟ شاخ داری؟ در سیاست شومنی! مطربا دیدیم در هر انتخاباتی که هست، غالباً در شهر خود ساز مخالف میxad زنی! شاه را مستمسک شهر و دیارت ساختی دیده xadای خود را به میهن یک برادر ناتنی این نمدهایت نمی xadسازد کلاهی پیش ما فکر تور دیگری باش ای قلندر آهنی بشنو از استاد فردوسی به حکمت این سخن: که: «سرای ماست ایران»، تفر

سَرچشمَه وا کَه دو بیتی های پیوسته سمنانی در استقبال از دکتر حسن روحانی جعفرسیّد (1) بیا دکتر حسن جان ریکَه نَشا؟ ای خورده ویشتری بَمون و دَبا هما خیلی حکاتی ته ره دارین ته رَه، ای چی مایون و ای چی مِشنا * (2)بیا خوش امیچه، بر وایَه انجو پیدا مبو ای جایی سایَه انجو درستَه کو هما دِریا ندارین هما دل خوشتره دریایَه انجو * (3) دارین سمنی دوباره مسازین مگی همدیگرون قدره بزونین سمن اینی چیَه، ژو دوست دارین هما دازه به هچ دنیه منادین * (4) سَری اُوین دَرِِه سرچشمه وا کَه خیلی تَشونِه ان سمنی خاکَه وِلی لَس بِبیچَن و دارَه خُشکه اگَه تو بیا و دردی دوا کَه

سمنی قصیدا (قصیدهxad ی سمنانی) ووفوری گویشوری!! (فراوانی گویشوران!!) جعفر سیّد 1/ اگه اِن زفونه زَندَه و حاضر نِدِرچش مُدّعایی قدیم اِندر 2/ ای نسلی پی به نسلی بِرِسهxad چی شِفاهی تاریخی دِربیت بُووِر 3/ بلا نسبت به سمنی شناسی کو شعری باچیشون اِن ور و اون ور،- 4/ دو، هیره سالِه هرجا ، هر کی مینون مایه خوشتونه: «سمنی گویشور»! 5/ حکیمی طوسی، فردوسی، ندرچی اِنجور پزی کو: مو شعری بیچن سر! 6/ نِوات سعدی: «گویشورون» همه جا نِواچی حافظی: «اَیون سخنور» 7/ چه خبر کرچیxadشون با ادعایی؟! وَچِهxad کی،

رباعیات پیوسته سمنانی – جعفر سیّد ای رو، ای نفر مو رَه مایه پی با بَشین یاالله کمتری بَنویس و اِنجو بَنین اَ ژو رَه مایون: جنابی عالی تو کیه؟! مایه مو مِنِشناس تَه ارواحی تِلین؟ * ژو رَه مایون اخمی وا کَه، جا مِنیارون اَ هِشکینَه،هچ جا آرو شوخی نِدارون! مو دست دِمِماسه مایه پی با دَدَه جان اَ عزرائیلون، پی با کو اَ وقت نِدارون * اَ جا مخورون، مِتِرسون و ژو رَه مایون: کوتاه بیا اَ هِنِه خیلی کاری دارون! مو مِلکیشِنِه بَبره، اَ رِه مَنِشین مایه: نَتِرسا، ای جایی خُوری تَه مِدون * مینِه مو نامه مایه کو خیلی سیاهَه! تو دُنیِه تیی خیلی بشیچِه بیراهَه! ا